Η Γενιά του Μπλακ Άουτ - Κριτική από τον Στάθη Κομνηνό

Η Γενιά του Μπλακ Άουτ μοιάζει να θέτει από μιαν εντελώς υπόκωφη και σχεδόν ανυποψίαστη γωνία θέασης ένα ουσιώδες ερώτημα: πόσο η μηχανή που έπλασε ο άνθρωπος μπορεί να τον μηχανοποιήσει, να αντιστραφούν οι ρόλοι και να καταστεί πια εκείνος μηχανή στα χέρια της... δημιουργού-μηχανής; Ακόμη, πόση ζωή απομένει - ζωή γυμνή, αφτιασίδωτη, ακατέργαστη... - και τί είδους, όταν εξαφανισθούν τα "ξόμπλια" ή, αν προτιμάτε, οι απαραίτητες ανάγκες που η ίδια, κάποτε, (εγκλωβιστικά και παγιδευτικά;) θέτει; Και τέλος, όταν κάποτε η ζωή βυθίζεται σε κευθμώνες άδου, ποιό το περιεχόμενό της, η ουσία της, όταν αναλαμβάνει ξανά δυνάμεις και ανασταίνεται (Ανέστης & Ζωή, πρόσωπα πρωταγωνιστικά στο βιβλίο); 

Το βιβλίο αυτό είναι το μυθιστόρημα του Σπύρου Παλούκη "Η Γενιά του Μπλάκ Άουτ"  Εκδ. Το Μαγικό Κουτί, Εδεσσα 2011, που ως φαίνεται απρόσμενα ενοχλημένο από τα συμφραζόμενα και τους ετοιμοπαράδοτους εθισμούς της εποχής του, επιχειρεί να κραυγάσει με τη... φωνή, την ανθρώπινη φωνή, της γενιάς της! 

Γινόμαστε σκοτεινοί, κατασκότεινοι, μπλακ στην νιοστή. Είμαστε και εξόριστοι άουτ, έξω. Το σκοτάδι αυτό, είναι επιβεβλημένο, μα και ατομική ευδαιμονιστική επιλογή. Φυσικά μάς θέτει πάντα εκτός, έξω από το κατακαλόκαιρο που οφείλει να είναι η φυσική ανθρώπινη ζωή. Όμως το ανατρεπτικό εδώ είναι, πως το σκοτάδι που αποκαλύπτεται δίνει τη μεγαλύτερη ευκαιρία: να επανεισαγάγουμε τη σχέση μας με το Φως. Στην ουσία, το μυθιστόρημα αποκαλύπτει πως το σκοτάδι είναι το φως, που με ένα απρόβλεπτο συμβάν (πάντα οι καχεκτικοί ορθολογισμοί ήταν αστοιχείωτοι), ένα ατύχημα, ένα μπλακ αουτ, αποκάλυψε το ξενέρωτο, απάνθρωπο φως που είναι σκοτάδι, όλης της φωλιασμένης και αποχαυνωμένης μας ζωής. Με τη Φαντασία ως συνώνυμο δημιουργικότητας και ανθρωπιάς, επαναφέρεται η σχέση μας με τα πράγματα και τους ανθρώπους, μέσα από το εφιαλτικό περιβάλλον μητροπόλεων-τεράτων, και κάπου απροσδόκητα ελλοχεύει το υλικό με το οποίο δημιουργήθηκε ο Κόσμος: ο έρωτας. Εκείνος κι εκείνη. Ο Ανέστης και η Ζωή. 

Προσοχή : ο ενεστώτας στο μυθιστόρημα σημαίνει «ας ζούμε επιτέλους τη ζωή μας» !...  

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

---