WE ARE OUR MOUNTAINS
In a Europe where nationalism is surging, democracies are being tested, and wars are reappearing, Armenia stands at a critical geopolitical and historical crossroads. "We Are Our Mountains" examines the country not merely as a state entity, but as a field of collective memory, where the mountainous landscape serves as a witness to Genocide, survival, and an enduring struggle for peace.
This photographic work documents the fragile reality of the country following the Nagorno-Karabakh war (2020), focusing on the pillars that hold together a society dealing with deeply etched wounds: humanity, religion, and national identity. The title pays tribute to the significance of the monument in Artsakh, We Are Our Mountains—widely known as "Tatik-Papik" (Armenian: Մենք ենք, մեր լեռները)—as an enduring symbol of resilience and collective memory. The central theme of self-sacrifice also resonates in the lyrics of the Armenian national anthem:
"Death is the same everywhere / Everyone dies only once / But lucky is the one / Who is sacrificed for his nation."
In April 2025, I traveled to Armenia through a Culture Moves Europe grant from the European Union. Approaching the project through the methodology of personal documentary, the documentation of these eighteen images is organized around three interconnected axes.
The first is religion: The Armenian Apostolic Church, the first national church in history, acts as an anchor of cohesion and orientation. Simultaneously, communities such as the Yezidis and the Molokans coexist in the hinterland, forming a polyphonic religious landscape.
The second axis is loss: Newly established military cemeteries, portraits of displaced people from Artsakh and veterans, families striving to rebuild their lives despite the decimation of an entire generation—all compose a field where personal and collective trauma remains open.
The third axis is the landscape: For Armenians, the mountains are not merely a backdrop but the foundation of identity: an ancient witness that keeps memory alive and the sense of a people's identity steadfast.
The work sheds light on the consequences of violence, but primarily on how daily life, faces, landscapes, and symbols testify to a people living between trauma and the expectation of stability and peaceful coexistence. And within this thin zone—between what wounds and what persists—I understand that peace is not exactly the opposite of war, nor a distant destination. It is a decision; a fragile, daily act in the face of uncertainty, absence, and the necessity to remain human when everything around you has been stripped bare. In the end, what remains is a profound human need for a world with a single purpose: Peace.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ
Σε μια Ευρώπη όπου ο εθνικισμός ενισχύεται, οι δημοκρατίες δοκιμάζονται και οι πόλεμοι επανεμφανίζονται, η Αρμενία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό και ιστορικό σταυροδρόμι. Το We Are Our Mountains εξετάζει τη χώρα όχι μόνο ως κρατική οντότητα, αλλά ως πεδίο συλλογικής μνήμης, όπου το ορεινό τοπίο λειτουργεί ως μάρτυρας Γενοκτονίας, επιβίωσης και ενός διαρκούς αγώνα για ειρήνη.
Η παρούσα φωτογραφική εργασία τεκμηριώνει την εύθραυστη πραγματικότητα της χώρας μετά τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020), εστιάζοντας στους πυλώνες που κρατούν ενωμένη μια κοινωνία που διαχειρίζεται βαθιά χαραγμένες πληγές: τον άνθρωπο, τη θρησκεία και την εθνική ταυτότητα. Ο τίτλος αναγνωρίζει τη σημασία του μνημείου στο Αρτσάχ, We Are Our Mountains --γνωστό ως «Τατίκ
Παπίκ» (στα αρμενικά: Մենք ենք, մեր լեռները)— ως διαρκές σύμβολο ανθεκτικότητας και συλλογικής μνήμης. Η κεντρική θεματική της αυτοθυσίας αντηχεί και στους στίχους του εθνικού ύμνου της Αρμενίας:
«Παντού ο θάνατος είναι ίδιος / Όλοι πεθαίνουν μόνο μία φορά / Αλλά τυχερός είναι αυτός / Που θυσιάζεται για το έθνος του».
Τον Απρίλιο του 2025 βρέθηκα στην Αρμενία μέσω υποτροφίας του προγράμματος Culture Moves Europe της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προσεγγίζοντας το πρότζεκτ μέσα από τη μεθοδολογία του personal documentary, η τεκμηρίωση των δεκαοχτώ εικόνων οργανώνεται γύρω από τρεις αλληλένδετους άξονες.
Ο πρώτος είναι η θρησκεία: η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, η πρώτη εθνική εκκλησία στην ιστορία, λειτουργεί ως άγκυρα συνοχής και προσανατολισμού. Παράλληλα, κοινότητες όπως οι Γιεζίντι και οι Μολοκάνοι συνυπάρχουν στην ενδοχώρα, διαμορφώνοντας ένα πολυφωνικό θρησκευτικό σκηνικό.
Ο δεύτερος άξονας είναι η απώλεια. Νεοσύστατα στρατιωτικά νεκροταφεία, πορτρέτα εκπατρισμένων από το Αρτσάχ και βετεράνων, οικογένειες που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους παρά την αποψίλωση μιας ολόκληρης γενιάς — όλα συνθέτουν ένα πεδίο όπου το προσωπικό και το συλλογικό τραύμα παραμένουν ανοιχτά.
Ο τρίτος άξονας είναι το τοπίο. Τα βουνά αποτελούν για τους Αρμένιους όχι απλώς σκηνικό, αλλά θεμέλιο ταυτότητας: έναν αρχαίο μάρτυρα που διατηρεί ζωντανή τη μνήμη και σταθερή την αίσθηση ταυτότητας ενός λαού.
Το έργο φωτίζει τις συνέπειες της βίας, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο η καθημερινότητα, τα πρόσωπα, τα τοπία και τα σύμβολα μαρτυρούν έναν λαό που ζει ανάμεσα στο τραύμα και στην προσδοκία σταθερότητας και ειρηνικής συνύπαρξης. Και μέσα σε αυτή τη λεπτή ζώνη — ανάμεσα σε όσα πληγώνουν και σε όσα επιμένουν — καταλαβαίνω πως η ειρήνη δεν είναι ακριβώς το αντίθετο του πολέμου, ούτε κάποιος μακρινός προορισμός. Είναι μια απόφαση· μια εύθραυστη, καθημερινή πράξη απέναντι στην αβεβαιότητα, την απουσία και την αναγκαιότητα να παραμείνεις ανθρώπινος όταν όλα γύρω σου έχουν απογυμνωθεί. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για έναν κόσμο που να έχει έναν μόνο σκοπό: την Ειρήνη.
This work was produced with the financial assistance of the European Union. The views expressed herein can in no way be taken to reflect the official opinion of the European Union.
In a Europe where nationalism is surging, democracies are being tested, and wars are reappearing, Armenia stands at a critical geopolitical and historical crossroads. "We Are Our Mountains" examines the country not merely as a state entity, but as a field of collective memory, where the mountainous landscape serves as a witness to Genocide, survival, and an enduring struggle for peace.
This photographic work documents the fragile reality of the country following the Nagorno-Karabakh war (2020), focusing on the pillars that hold together a society dealing with deeply etched wounds: humanity, religion, and national identity. The title pays tribute to the significance of the monument in Artsakh, We Are Our Mountains—widely known as "Tatik-Papik" (Armenian: Մենք ենք, մեր լեռները)—as an enduring symbol of resilience and collective memory. The central theme of self-sacrifice also resonates in the lyrics of the Armenian national anthem:
"Death is the same everywhere / Everyone dies only once / But lucky is the one / Who is sacrificed for his nation."
In April 2025, I traveled to Armenia through a Culture Moves Europe grant from the European Union. Approaching the project through the methodology of personal documentary, the documentation of these eighteen images is organized around three interconnected axes.
The first is religion: The Armenian Apostolic Church, the first national church in history, acts as an anchor of cohesion and orientation. Simultaneously, communities such as the Yezidis and the Molokans coexist in the hinterland, forming a polyphonic religious landscape.
The second axis is loss: Newly established military cemeteries, portraits of displaced people from Artsakh and veterans, families striving to rebuild their lives despite the decimation of an entire generation—all compose a field where personal and collective trauma remains open.
The third axis is the landscape: For Armenians, the mountains are not merely a backdrop but the foundation of identity: an ancient witness that keeps memory alive and the sense of a people's identity steadfast.
The work sheds light on the consequences of violence, but primarily on how daily life, faces, landscapes, and symbols testify to a people living between trauma and the expectation of stability and peaceful coexistence. And within this thin zone—between what wounds and what persists—I understand that peace is not exactly the opposite of war, nor a distant destination. It is a decision; a fragile, daily act in the face of uncertainty, absence, and the necessity to remain human when everything around you has been stripped bare. In the end, what remains is a profound human need for a world with a single purpose: Peace.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ
Σε μια Ευρώπη όπου ο εθνικισμός ενισχύεται, οι δημοκρατίες δοκιμάζονται και οι πόλεμοι επανεμφανίζονται, η Αρμενία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό και ιστορικό σταυροδρόμι. Το We Are Our Mountains εξετάζει τη χώρα όχι μόνο ως κρατική οντότητα, αλλά ως πεδίο συλλογικής μνήμης, όπου το ορεινό τοπίο λειτουργεί ως μάρτυρας Γενοκτονίας, επιβίωσης και ενός διαρκούς αγώνα για ειρήνη.
Η παρούσα φωτογραφική εργασία τεκμηριώνει την εύθραυστη πραγματικότητα της χώρας μετά τον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020), εστιάζοντας στους πυλώνες που κρατούν ενωμένη μια κοινωνία που διαχειρίζεται βαθιά χαραγμένες πληγές: τον άνθρωπο, τη θρησκεία και την εθνική ταυτότητα. Ο τίτλος αναγνωρίζει τη σημασία του μνημείου στο Αρτσάχ, We Are Our Mountains --γνωστό ως «Τατίκ
Παπίκ» (στα αρμενικά: Մենք ենք, մեր լեռները)— ως διαρκές σύμβολο ανθεκτικότητας και συλλογικής μνήμης. Η κεντρική θεματική της αυτοθυσίας αντηχεί και στους στίχους του εθνικού ύμνου της Αρμενίας:
«Παντού ο θάνατος είναι ίδιος / Όλοι πεθαίνουν μόνο μία φορά / Αλλά τυχερός είναι αυτός / Που θυσιάζεται για το έθνος του».
Τον Απρίλιο του 2025 βρέθηκα στην Αρμενία μέσω υποτροφίας του προγράμματος Culture Moves Europe της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προσεγγίζοντας το πρότζεκτ μέσα από τη μεθοδολογία του personal documentary, η τεκμηρίωση των δεκαοχτώ εικόνων οργανώνεται γύρω από τρεις αλληλένδετους άξονες.
Ο πρώτος είναι η θρησκεία: η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, η πρώτη εθνική εκκλησία στην ιστορία, λειτουργεί ως άγκυρα συνοχής και προσανατολισμού. Παράλληλα, κοινότητες όπως οι Γιεζίντι και οι Μολοκάνοι συνυπάρχουν στην ενδοχώρα, διαμορφώνοντας ένα πολυφωνικό θρησκευτικό σκηνικό.
Ο δεύτερος άξονας είναι η απώλεια. Νεοσύστατα στρατιωτικά νεκροταφεία, πορτρέτα εκπατρισμένων από το Αρτσάχ και βετεράνων, οικογένειες που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους παρά την αποψίλωση μιας ολόκληρης γενιάς — όλα συνθέτουν ένα πεδίο όπου το προσωπικό και το συλλογικό τραύμα παραμένουν ανοιχτά.
Ο τρίτος άξονας είναι το τοπίο. Τα βουνά αποτελούν για τους Αρμένιους όχι απλώς σκηνικό, αλλά θεμέλιο ταυτότητας: έναν αρχαίο μάρτυρα που διατηρεί ζωντανή τη μνήμη και σταθερή την αίσθηση ταυτότητας ενός λαού.
Το έργο φωτίζει τις συνέπειες της βίας, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο η καθημερινότητα, τα πρόσωπα, τα τοπία και τα σύμβολα μαρτυρούν έναν λαό που ζει ανάμεσα στο τραύμα και στην προσδοκία σταθερότητας και ειρηνικής συνύπαρξης. Και μέσα σε αυτή τη λεπτή ζώνη — ανάμεσα σε όσα πληγώνουν και σε όσα επιμένουν — καταλαβαίνω πως η ειρήνη δεν είναι ακριβώς το αντίθετο του πολέμου, ούτε κάποιος μακρινός προορισμός. Είναι μια απόφαση· μια εύθραυστη, καθημερινή πράξη απέναντι στην αβεβαιότητα, την απουσία και την αναγκαιότητα να παραμείνεις ανθρώπινος όταν όλα γύρω σου έχουν απογυμνωθεί. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για έναν κόσμο που να έχει έναν μόνο σκοπό: την Ειρήνη.
This work was produced with the financial assistance of the European Union. The views expressed herein can in no way be taken to reflect the official opinion of the European Union.
